حس تلخ مرگ

حس تلخ مرگ

امینه افروز

روابط عمومی نمایندگی ستاد دیه استان تهران  tehiporo@

هوا سرد بود. سوز اواسط دی ماه  بر جان عابران چنگ زده بود. کم کم داشت وقت ناهار می شد. محمود نگاهی به دستان سیاه روغنی اش کرد. همیشه همین طور بود. دختر کوچکش هم به این دستان زحمتکش و سیاه پدرش عادت کرده بود و هیچ صابونی نمی توانست این دستها را تمیز کند ولی با این حال، دخترک همین دستان کارگر و مهربان پدرش را دوست داشت و هر شب منتظر خوراکی هایی بود که در میان همین دستها برایش می آورد.

چه آرزوها که محمود نداشت. دیدن دخترکش در لباس سفید عروسی.. از صبح کله سر تا غروب در مغازه کوچک موتورسازیش کار می کرد و عرق می ریخت فقط به عشق همین آرزو… اما انگار تقدیر خواب دیگری برایش دیده بود. محمود در گوشه زندان به این آرزوی دوردستش فکر می کند. حالا نمی داند دخترکش در این سه سال چه قدر قد کشیده؟ کدام مدرسه می رود و روز اول مهر، چه کسی در کیف کوچکش خوراکی گذاشت؟

سوز اوایل زمستان، او را کنار اجاق کوچک گازی کشانده و بوی خوب ناهار بیشتر گرسنه اش کرده بود. زنش هر روز چند لقمه غذای بیشتر  در  قابلمه کوچک می ریخت تا شکم کارگر افغانی نوجوان محمود هم سیر شود. محمود این مغازه را نزدیک خانه اش در یکی از محله های پیشوای ورامین با ساکنانی کم بضاعت اجاره کرده بود و زندگیش را می چرخاند.

آن روز چند مشتری با هم آمده بودند. شش نفر به فاصله چند دقیقه وارد مغازه شدند. دو نفر با اولین موتور، دو نفر دیگر با موتور دوم و دو نفر بعدی با سومین موتور… موتور اول باکش سوراخ بود و مشتری می گفت صبح باک را پر کرده ولی بیشتر از نصف بنزین خالی شده است. هوای پر سوز و سرد سیزدهم دی ماه باعث شده بود در مغازه ۱۵ متری را برای عدم ورود سرما ببندند و  مشتریها، دور اجاق گاز کوچک زمینی جمع شوند.

علی همان کارگر افغانی، ظرف پلاستیکی بزرگ را زیر باک گذاشت و سرگرم خالی کردن بنزین شد. محمود حواسش به دو موتور بعدی بود تا زودتر کار مشتریها راه بیفتد. انگار علی را می دید و نمی دید! همه چیز کمتر از چند دقیقه رخ داد. شعله گاز زیر قابلمه، خیلی سریع خود را به ظرف پلاستیکی با بنزین رساند و بعد از آن دستپاچگی علی… آن قدر که برای خاموشی این آتش خواست ظرف را به بیرون از مغازه پرتاب کند ولی نفهمید چه طور به سرتاپای مشتریهای منتظر پاشید.

محمود هنوز فریادهای آنان را در کابوسهایش می بیند و در بیداری احساس می کند. حس تلخ مرگ! کپسول اطفای حریق مغازه هم جوابگوی این آتش نبود. فکر می کرد همه به بیرون فرار می کنند. همسایه ها هم در چشم به هم زدنی به کمک آمدند.

وقتی خودش و دو مشتری را بیرون از مغازه و در خیابان دید، همان دستان سیاهش و  بدنش سوخته بود. ریه هایش بر اثر دود ناشی از این آتش سوزی آسیب دیده و توانی نداشت. هیچ کس نمی توانست وارد مغازه شعله ور شود. در آن دقایق نفس گیر، آتش نشانان خود را به سرعت رسانده و وارد این معرکه سوزان گشتند، محمود و دو مشتری دیگر تحویل امدادگران اورژانس شده بودند و هنوز فکر می کرد علی و  چهار مشتری نجات یافته اند.

وقتی در بیمارستان، سرباز نیروی انتظامی با پرونده مرگ ۵ نفر بر اثر آتش سوزی وارد شد، تمام آرزوهای محمود رنگ باخت. پنجاه درصد قصور مرگ پنج نفر برای محمود و پنجاه درصد مابقی برای علی در نظر گرفته شد که خودش از دنیا رفته بود. از نظر قانون، او مسئول موتورسازی بود و باید به کارگرش علی هشدارهای لازم را می داد و می گفت باک سوراخ چنین موتوری باید در خارج از مغازه خالی شود نه در داخل مغازه ای که اجاق گاز روشن است و در ورودی آن فقط به اندازه ورود یا خروج یک نفر عرض دارد.

شاید خیلی ها فکر می کنند مرگ مال همسایه است و تا چنین اتفاقات تلخی نیفتد چاره ای نمی اندیشند. شاید فکر می کنند زندان مال آدمهای قاتل و جانی و دزد و خلافکار است ولی نمی دانند ممکن است در عرض چند دقیقه مرتکب جرمی عمد یا غیرعمد شد و بعدش دستبند سرد قانون و زندگی در گوشه زندان!

محمود از آن آدمهایی بود که به لقمه حلال کم راضی بود و خدا را بالای سرش می دید. نه طمعی به مال دیگران داشت و نه دلش راضی به آزار حتی یک مورچه! از آن آدمهایی که دلش دریایی آبی بود و نگاهش به دور دستهای آینده و رفاه نسبی زن و بچه اش! هرگز کابوس چنین اتفاقی را هم نمی دید،  در این حادثه خانواده های  این پنج نفر جوان ، عزیزانشان را با تنی سوخته، به آغوش خاک سپردند. به زبان آوردن راحت است ولی دیدن جنازه های سوخته ای که از میان شعله های سهمگین آتش بیرون آورده شدند، نشان از عمق این فاجعه و دردمندی خانواده ها دارد.

اکنون سه سال از آن حادثه تلخ می گذرد. طی این مدت همسر محمود به دلیل فقر و بی پناهی طلاق گرفته و دخترک را با خود به سوی زندگی دیگری که شاید چندان روشن نیست، برده است. در این سرمای سخت فصل روزگار محمود، به همسر سابقش حق می دهد به دنبال سرپناهی برای خود در محله ای فقیرنشین باشد.

هنوز بغض خبر جدایی همسرش، گلویش را می فشرد که پدر پیرش هم با موتور تصادف کرد و عابر پیاده جانش را از دست داد و راهی زندان شد و ماهها در کنار محمود به سختی سپری کرد تا همین مرکز یعنی نمایندگی ستاد دیه استان تهران به کمک صندوق تأمین خسارتهای بدنی وام بلندمدت دیه کامل را در اختیار پدرمحمود قرار داد و وی از زندان آزاد شد. در این اتفاق هم هر چه خانواده پدری محمود داشتند و نداشتند بر باد رفت و دیگر هیچ روزنه ای برای نجات نماند.

اولیای دم دو نفر از متوفیان حادثه آتش سوزی، بدون دریافت دیه، با وجود تنگدستی و از دست دادن جوانشان، همان ابتدا رضایت خود را اعلام داشته اند ولی اولیای دم دو نفر متوفای دیگر هر کدام یک صد و ده میلیون تومان به عنوان دیه خواستارند تا رضایت دهند. اولیای دم علی هم که فرزندشان را مقصر این واقعه می دانستند، هیچ شکایتی نکردند. در حال حاضر، تنها مانده همان ۲۲۰میلیون تومان مورد درخواست اولیای دم دو متوفی که اگر محمود تمام عمرش را هم در زندان بماند ریالی از آن را نمی تواند تهیه کند.

اکنون در این روزهایی که عزادار سرور شهیدان و بزرگ مرد صحرای کربلا و دشت دلاوری هستیم، کمکهای هر چند کوچکمان برای رضایت اولیای دم و نجات محمود از دیوارهای زندان مصداق کلام زیبای امام رضا، امام رئوف و مهربانمان است که می فرماید: هر کس گِرِه از کارِ بنده ای بگشاید(و غمی را از او بزداید)، خداوند هم در قیامت، کار بسته او را می گشاید (و اندوهش را می زداید)

شما عزیزان رهروی حسینی می توانید از طریق سایت نمایندگی ستاد دیه استان تهران به نشانی www.tehiporo.ir و یا لینک اطلاع رسانی tehiporo@  با فعالیتهای این نمایندگی و نیز نحوه ارسال کمکهای مالی و آزادی زندانیان استان آشنا شوید. همچنین با شماره گیری #۱۴۱۴*۷۳۳* از طریق تلفن همراه به هر میزان که مایل هستید کمک نموده، در صورت تمایل، گزارش نتیجه کمک خود را برای آزادی محمود درخواست کنید.

لینک کانال اطلاع رسانی نمایندگی ستاد دیه استان تهران tehiporo@

 

 

نوشتن دیدگاه

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد.لطفا فیلد های که دارای ستاره هستند را پر کنید *

*