دعا در زیر باران!

دعا در زیر باران!

امینه افروز

به نظرش پیشنهاد خوبی بود. چند ماه سختی و دوندگی و بعد یک عمر خوشی و پول پارو کردن… تا کی باید در آن میوه فروشی کوچک، کیلو کیلو میوه می فروخت و صندوق صندوق میوه و سبزی خراب می شد. در آن محل که مردمش کم درآمد بودند، فروش زیادی نداشت. یک مغازه میوه فروشی کوچک در شهریار!

می توانست یک شبه ره صد ساله برود. حالا دیگر سرش را جلوی خانواده زنش بالا می گرفت. هنوز چند ماه بیشتر از ازدواجشان نمی گذشت. بعد از این می توانست دیگر به فکر کرایه خانه و اقساط وام ازدواج و هزینه زندگیشان نباشد.

رویاهای او و همسرش داشت رنگ تحقق به خود می گرفت. هر دو چشم به آینده شیرین نه چندان دور داشتند. به خانه ای بزرگ، درآمدی زیاد و فرزندانی که صدای خنده شان همه جا را در بر گرفته بود. حالا چرا در آن گوشه زندان، آن رویاها تا دوردستهای خیال پر کشیده و رفته بود؟!!

ادریس با چشمانی اشکبار، رأی دادگاه را امضاء کرد. همسرش بعد از مدتها انتظار،  طلاق گرفته بود. هم به او حق می داد و هم نمی داد. وقتی به یاد نگرانیها و مخالفتهای همسرش برای پیمودن ره صد ساله می افتاد، و بعد شنیدن زخم زبانهای این و آن در خانه پدرش حق می داد و وقتی فکر می کرد در مشکلات و گرفتاری تنهایش گذاشت، حق نمی داد.

ابتدای زندگیشان را با یک مغازه کوچک میوه فروشی شروع کرده بود. هشتش گرو ۹ بود ولی شکر خدا کم نمی آورد. میوه و سبزی زیاد خراب می شد ولی هر طور بود نان شب زن جوان و مادر پیرش را تأمین می کرد تا این که یکی از دوستانش پیشنهاد وسوسه کننده ای داد. همه دار و ندارش را بفروشد و یک بازارچه میوه و تره بار بسازد. بازارچه  ای که غرفه هایش را پیش فروش می ساخت و سر یک ماه نشده به پول خوبی دست می یافت. همانجا یکی دو تا از غرفه ها را هم برای خودش برمی داشت و کار و کاسبی اش سکه می شد.

ادریس با همین خیالات، دست به کار شد. مغازه را فروخت. جنسهایش را حراج کرد و زمین بازارچه را که مجوز ساخت نداشت، خرید. بعد با آگهی پیش فروش چندین نفر آمدند و قراردادها رد و بدل شد ولی ماجراهای دیگر در راه بود. ماجراهایی که پای او را به زندان کشاند.

مأموران شهرداری با حکم در دست آمدند و بازارچه نیمه ساز را تخریب کردند. مجوز ساخت مرکز تجاری نداشت و ادریس بی خبر از عواقب چنین تصمیمی، اقدام به خرید زمین و ساخت بازارچه کرده بود. همان روز خریداران غرفه های پیش فروش آمدند و اختلافات و درگیریها شروع شد.

شاکی ها حق داشتند، اغلب دار و ندارشان را به امید خرید غرفه یا مغازه ای کوچک در بازارچه میوه و تره بار از دست داده بودند. دعوای ادریس و شهرداری هم به جایی نرسید. حکم صادر شده بود، آن زمین مجوز ساخت نداشت، آن هم بازارچه!

ادریس باز هم مجبور شد دار و ندارش را بفروشد. این بار دیگر رویایی در کار نبود. زمین و جهیزیه زنش و لوازم خانه را فروخت و پول شاکیها را پس داد جز سه نفر که دیگر چیزی برای فروش و بازگرداندن پول آنان نداشت.

چند ماه دربدری و گرفتاری و سختی، حالا دیگر نان شب را هم نمی توانست فراهم کند. بالاخره هم سه نفر شاکی مجبور شدند او را روانه زندان کنند.  حالا سه سال از آن روز تلخ می گذشت. از روزی که دستنبد سرد قانون بر دستانش نشست و راهی زندان گردید.

زنش طلاق گرفته بود. مادر پیرش در تنهایی مجبور شد به روستایشان در سنندج برگردد تا با کمک اقوام زندگی کند. شاکیها هم می دانستند ادریس آدم کلاهبردار و مال مردم خور نیست. این را هم به قاضی گفتند، هم به کارشناسان ستاد دیه.

۹۰ میلیون باید به این سه نفر پرداخت می شد. شاید برای بعضی ها پول زیادی نباشد ولی برای خیلی ها مانند ادریس پول زیادی به حساب می آید. دیگر زندگی هم برایش نمانده بود تا بفروشد و بخشی از آن را تأمین کند.

خردادماه تهران بی سابقه بود. می شد باران را به عمق نفسها کشید. آسمان درهای بخشش را به روی زمینی ها گشوده بود. ادریس زیر باران در هواخوری اشک می ریخت. برای دعا به آن جا رفته بود. از خدا کمک می خواست. درخواست کمک در ناامیدترین زمان زندگیش!

مدیر و کارشناسان نمایندگی ستاد دیه استان تهران، همه تلاششان را به کار گرفتند. بالاخره بعد از سه سال، شاکیها که از ابتدا هم اعتقاد به کلاهبرداری ادریس نداشتند، رضایت دادند تا با کمتر از نصف طلبشان رضایت دهند. پولی که با توجه به تورم، شاید زیاد نبود ولی برکتش را از خدا می خواستند. صورتجلسه در ستاد به امضای شاکیان رسید. ۳۹ میلیون تومان می خواستند و بقیه طلبشان را بخشیدند.

این بار نیکوکاران استان تهران در برنامه جشن رمضان دست به دست هم دادند. هنرمندانی از جمله حامد همایون که بیشتر با صدایش او را می شناسند، به کمک آمدند. بیست میلیون تومان را همین خواننده خیر پرداخت کرد و بقیه را نیکوکاران دیگر.

بالاخره ادریس آزاد شد و در همان روز مقابل دوربین فیلمبرداری صدا و سیما ظاهر شد تا با اشکهای شوق، شکر خدا را به جای آورده، از نیکوکارانی که بانی آزادیش بودند تشکر کند. مادر پیرش هم تکیده و عصا در دست آمده بود. از همان روستای دورافتاده سنندج! می خواست در روزهای سخت تنهایی ادریس کنارش باشد تا او دوباره بتواند روی پاهایش بایستد. ادریس می توانست به مهربانی این مادر پیر تکیه کند و دوباره زندگیش را بسازد. یک زندگی بر اساس تجربه تلخ گذشته!

عزیزان نیکوکار جهت اهدای کمک های مالی و آزادی زندانیان نیازمند واجد شرایط جرایم غیرعمد می توانند از طریق تماس با شماره تلفن ۸۸۸۶۱۸۷۰ و یا مراجعه حضوری به نشانی خیابان کریمخان زند، خیابان سنایی، نبش اعرابی ۶، پلاک ۲۵، طبقه سوم و همچنین به سایت نمایندگی ستاد دیه استان تهران (نشانیwww.tehipro.ir ) و یا لینک اطلاع رسانی tehipro با فعالیتهای این نمایندگی و نیز نحوه ارسال کمکهای مالی و آزادی زندانیان استان آشنا شوند.

نوشتن دیدگاه

آدرس پست الکترونیک شما منتشر نخواهد شد.لطفا فیلد های که دارای ستاره هستند را پر کنید *

*